Psie sporty: agility


Witam w połowie czerwca!

   Wiem, że jest dużo blogów opisujących psie sporty, głównie: agility, dogfrisbee, ipo, obedience, chociaż dogtrekking, canicross i bikejoring też się znajdzie, ale pomyślałam, że zrobię serię postów o wszystkich sportach (podobno istnieje 54 sportów, jednakże ja opiszę mniej, myślę, że poziom mojego angielskiego jest za niski na czytanie, a tym bardziej tłumaczenie zagranicznych stron).


Pierwszy post dedykuję agility (ang. zwinność) - to sport dla wszystkich psów. Polega na jak najszybszym przejściu psa przez przeszkody, nie popełniając jakiegokolwiek błędu. Zwierzę jest kierowane przez swojego właściciela za pomocą głosu i gestów. W tym sporcie liczy się głównie zwinność, jak i posłuszeństwo.
Pies musi zaliczyć przeszkody w odpowiedniej kolejności, ale nie zna ich układu przed startem (przewodnicy przed startem mają czas na zapoznanie się z układem toru i ich zadaniem jest sprawne poprowadzenie psa przez tor). Należy zaliczać tzw. strefy kontaktu, np. pies wbiegając na równię pochyłą nie może od razu skoczyć na jej szczyt, ale musi zaliczyć tę strefę (choćby jedną łapą).

Długość trasy waha się od 100 do 200 metrów, może się na niej znajdować od 12 do 20 przeszkód, które mają być pokonywane w określonej kolejności. Podczas przebiegu pupile są bez smyczy i obroży i są kierowane przez przewodnika. Nie można psów ani przeszkód dotykać ręką oraz należy zmieścić się w optymalnym czasie pokonując tor w prawidłowej sekwencji. Przebieg toru przez psa jest oceniany przez sędziego.

Psy oceniane są przez sędziów w kategoriach dostosowanych do wielkości psa. Dla mniejszych psów poprzeczki niżej, dla większych wyżej (kategorie small, medium i large).
Każdy startujący w próbach pies musi przejść kontrolę weterynaryjną, włączając w to sprawdzenie aktualnego szczepienia przeciwko wściekliźnie. Psy pochodzące lub jadące z regionów objętych lub zagrożonych wścieklizną muszą posiadać ważne weterynaryjne świadectwo zdrowia. Psy ranne, chore, suki szczenne nie mogą brać udziału w konkurencji. Suki z cieczką mogą być dopuszczone do konkursu pod warunkiem, że będą trzymane z dala od innych konkurentów i wystartują jako ostatnie w konkursie.
Agility dzieli się na trzy klasy wzrostowe:
small do 35 cm w kłębie,
medium 35–43 cm w kłębie
large od 43 cm w kłębie,
oraz na cztery klasy trudności:
  • A0 - („zerówki”, nieoficjalna), dla początkujących;
  • A1 - otwarta tylko dla psów, które nie posiadają Certyfikatu Agility;
  • A2 - otwarta dla psów z Certyfikatem Agility;
  • A3 - otwarta tylko dla psów sklasyfikowanych trzykrotnie na pierwszych trzech lokatach (miejsce 1,2,3) podczas prób w klasie A2 bez błędów (0 punktów karnych).
  • i klasę otwartą dla wszystkich psów open.
Tor złożony jest z różnych elementów: kładki, stacjonat, palisady, huśtawki, skoku w dal, slalomu, koła, tunelu sztywnego, stołu, muru, tunelu miękkiego, które są stosowane w różnych układach, co pozwala różnicować stopień trudności w jego pokonywaniu.
Tunel sztywny
Stacjonata (hopka)
Stacjonata
Huśtawka
PS: Zdjęcia zostały pobrane ze strony,http://foter.com
Źródło informacji: internet :P

Komentarze

  1. Uwielbiam na to patrzeć, marzę też aby oglądnąć to na żywo, bo jeszcze nie miałam okazji :) Samą nie wypróbuję bom kociara :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Spokojnie, kocie agility również istnieje :D

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Majowe krasnoludki 2016 roku